۲۰ مهر ۱۳۹۸
مهر ۲۰, ۱۳۹۸

کور رنگی

مهر ۲۰, ۱۳۹۸ ۰ دیدگاه

کور رنگی

کور رنگی یا Color blindness نوعی اختلال چشمی است که طی آن فرد در دیدن و تشخیص رنگ ها با مشکل مواجه می شود. در شبکیه چشم ، سلول های مخروطی ای وجود دارند که مسئول پردازش و شناسایی صحیح رنگ ها می باشند ، چنانچه این سلول های مخروطی دچار اختلال شوند ، رنگ ها به درستی برای بیمار قابل تشخیص نخواهند بود. ( عمل لازک در گیلان )

کور رنگی

دلایل کور رنگی

کور رنگی در حقیقت نوعی بیماری ژنتیکی وابسته به کروموزوم X مغلوب می باشد که غالبا آقایان را بیشتر از زنان درگیر می کند و می توان گفت که معمولا از طریق مادر به فرزند به ارث می رسد.

زنان دارای دو کروموزوم X می باشند ، حال آنکه درصورت بروز نقص در یکی از کروموزم ها ، کروموزوم دیگر موظف به جبران آن می باشد.

دلیل این که کور رنگی در آقایان بیشتر رخ می دهد این است که آقایان دارای یک کروموزوم X و یک کروموزوم Y می باشند ، لذا در صورت بروز نقص در کروموزوم X ، کروموزوم X دیگری برای جبران آن وجود ندارد.

اختلال در درک رنگ ها می تواند بر اثر اختلالات شبکیه یا عصب بینایی نیز اتفاق بیفتد که در چنین مواردی تنها چشمی که با اختلال روبرو است دچار مشکل در درک رنگ ها می شود و متاسفانه بیماری با گذشت زمان شدت می یابد.

این دسته از بیماران عموما در تشخیص رنگ های زرد و آبی دارای مشکل می باشند.

بعلاوه کور رنگی می تواند حاصل فرآیند پیری نیز باشد ، بدین نحو که چنانچه طی فرآیند سالمندی ، سلول های مخروطی شبکیه آسیب ببینند ، کور رنگی ایجاد می شود.

ضمنا ضربه به بخشی از سر که موظف به پردازش بینایی است و آسیب مغزی نیز از دیگر علل کور رنگی می باشند.
علائم کور رنگی

بروز اشکال در تشخیص رنگ های قرمز و سبز که از شایع ترین علائم این بیماری می باشد.
بروز اشکال در تشخیص رنگ سبز و آبی

کور رنگی

تشخیص کور رنگی

عموما به منظور تشخیص کور رنگی از چارت ها یا نمودارهای رنگی موسوم به ” صفحات آزمون ایشی هارا ” استفاده می شود.

این صفحات از اعدادی با نقطه های رنگی تشکیل یافته اند که در زمینه ای متشکل از سایر نقاط رنگی قرار گرفته اند و قاعدتا تشخیص آن ها برای افراد مبتلا به کور رنگی دشوار خواهد بود.

لازم به ذکر است که در صورت تشخیص کور رنگی در بیمار ، تست های دقیق تری جهت تشخیص قطعی این بیماری بکار گرفته می شوند.
درمان کور رنگی

متاسفانه در حال حاضر هیچ نوع درمان کاملی برای درمان این بیماری وجود ندارد و مبتلایان به این بیماری می بایست خود را با وضعیت بینایی شان وفق دهند.

در اکثر موارد ، بیماران به جای تشخیص رنگ ممکن است از محفوظات خود استفاده کنند ، به طور مثال در مورد چراغ راهنمایی رانندگی به خاطر می سپارند که بالاترین چراغ ، قرمز و پایین ترین چراغ ، سبز می باشد.

در برخی موارد نیز بیماران از لنزهای مخصوصی استفاده می نمایند که به دو صورت لنز تماسی و لنز عینک موجود است.